środa, 24 lutego 2010
Biżuteria Woytka Rygało jest prosta i odważna. W stylistyce przypomina czasem surowe elementy skomplikowanych mechanizmów. Tę surowość łagodzi nieoszlifowany bursztyn, ulubiony materiał artysty, którego ciepła barwa kontrastuje z oksydowanym srebrem.
wtorek, 16 lutego 2010
Na zdjęciach prace Jacka Byczewskiego z serii “Spirala wkrętna – mocująca i jej różnorakie zastosowania”.
czwartek, 11 lutego 2010
Andrzej Kupniewski urodził się w 1964 roku. Projektowaniem biżuterii zajmuje się od 1988 roku. Jest absolwentem Katedry Biżuterii Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi. Poszukuje niekonwencjonalnych materiałów oraz ich wzajemnych relacji. Przeistacza korzenność materii w coraz bardziej uporządkowaną formę, dążąc do minimalistycznej doskonałości. Ważnym obszarem jego twórczości są różnobarwne realizacje ceramiczne.
Prace Andrzeja możecie kupić w naszej Galerii.
wtorek, 9 lutego 2010
Autorem zdjęć i kolczyków jest Marcin Tymiński.
czwartek, 4 lutego 2010
Joanna i Tadeusz Jaworscy
Joanna ukończyła ASP w Warszawie, Tadeusz Uniwersytet Warszawski, mieszkają i pracują w Warszawie a złotnictwem zajmują się od 1984 roku. Wzięli udział w ponad dwudziestu wystawach w kraju i za granicą. Naszyjnikiem kryza zwyciężyli „Camelota 1114”, zostali też nagrodzeni w konkursie „Amulety” w Legnicy, są członkami STFZ od 1993 roku. Ich prace charakteryzują się prostą, czystą, minimalistyczną formą. Zachwycają ciekawą fakturą powierzchni, geometrią. Intrygują swoją powtarzalnością, rytmem, kształtem. Przedmioty funkcjonują w grupach, seriach, cyklach. Jaworscy nazywają je rodzinami. Graficzne elementy łączą się ze sobą miękko w bransolety i łańcuchy a grupy broszek składają się na historię z puentą, którą jest na przykład czterolistna koniczyna zamknięta w kwadracie srebrnej, surowej broszy. Powstaje abstrakcyjna historyjka obrazkowa.
Brosze, srebro
Brosza, srebro
Bransoleta, srebro
"Aamulet" Naszyjnik Główna Nagroda Legnica 1998
poniedziałek, 1 lutego 2010
Krzysztof Roszkiewicz
Marcin Gronkowski
Andrzej Bielak
Jacek Paluchowski
środa, 27 stycznia 2010
Marta Rudnicka mieszka i pracuje w Łodzi. Biżuterią i formami złotniczymi zajmuje się od 6 lat, malarstwem od zawsze. Ukończyła studia na wydziale Tkaniny i Ubioru Akademii Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego w Łodzi. Dyplom z wyróżnieniem obroniła w Pracowni Projektowania Biżuterii profesora Andrzeja Szadkowskiego i w Pracowni Malarstwa i Rysunku profesora Jarosława Chrabąszcza.
Prace Marty możecie kupić w naszej Galerii.
sobota, 23 stycznia 2010
Prawie wszyscy znamy pierścionki Jacka Byczewskiego. Wykonane są najczęściej ze szlachetnej stali, której chłodny kolor, dla kontrastu artysta zestawia z ciepłą barwą złota. Powstają w ten sposób przestrzenne, funkcjonalne małe formy rzeźbiarskie.
niedziela, 17 stycznia 2010
Broszka – (łac.) fibula – to zapinka lub agrafa, ozdoba, która służyła do spinania szat. W powszechnym użyciu broszki były już od epoki brązu do średniowiecza. Najstarsze pojawiły się w II okresie brązu (1500 – 1300 p.n.e.) Niezależnie od siebie rozwijały się dwie formy: broszka jednoczęściowa (kabłąk i szpila stanowiły jeden kawałek i były połączone ze sobą sprężyną), która przyjęła się w Italii oraz broszka dwuczęściowa (szpila zaopatrzona w rozszerzonym końcu w otwór obracała się naokoło kabłąka) produkowana na północy Europy. W III okresie brązu (1300 – 1100) rozpowszechniły się brosze także na obszarze środkowej Europy, przy czym broszki łużyckie były dwudzielne a węgierskie jednolite. W okresie halsztackim italskie i węgierskie brosze sprężynowe rozpowszechniły się także na obszarze kultury łużyckiej oraz w północnej Europie.
Michal Sekuła i Wojciech Kochman, srebro, srebro złocone, granaty
Michal Sekuła i Wojciech Kochman, srebro
Stały się one bardziej ozdobne, nadawano im kształty łuku, łodzi, węża, liszki, harfy itp. Brosze najbardziej rozpowszechniły się w okresie lateńskim, pod wpływem Celtów, a pospolitym przyborem do spinania szat stały się w okresie rzymskim. Na obszarze imperium rzymskiego zastępowano nieraz konstrukcje sprężynowe konstrukcją zawiaskową a obok brosz z podługowatym kabłąkiem weszły w użycie brosze zwierzęce koliste i rombowate, przypominające dzisiejsze broszki, zdobione często barwną emalią i wysadzane kamieniami. Znaczny rozwój wytwórczości brosz nastąpił w krajach germańskich. Osiągnęły tam one dużą różnorodność form i bogactwo ornamentyki. We wczesnym średniowieczu brosze wyszły stopniowo z użycia, utrzymując się dłużej jedynie w Skandynawii. (encyklopedia “Trzynastka” 1964)
Sława Tchórzewska, filc, srebro
Petra Meiren, srebro
Marta Rudnicka, srebro, miedź, emalia
Kamilla Rohn, srebro, srebro złocone, perły
Jacek Byczewski, stal, złoto
czwartek, 14 stycznia 2010
Cykl pierścionków wykonanych przez Andrzeja Bossa na Ogólnopolski Konkurs Sztuki Złotniczej “ĆWIERĆ”. Wewnątrz pierścionków autor ukrył: ”Ćwierć grama (złota)”, “Ćwierć metra (linki)”, “Ćwierć uncji (ołowiu)”, “Ćwierć karata (cytrynów)” oraz ”Ćwierć złotego (PLN)”.
