Krótka historia broszki..

niedziela, 17 stycznia 2010

Broszka – (łac.) fibula – to zapinka lub agrafa, ozdoba, która służyła do spinania szat. W powszechnym użyciu broszki były już od epoki brązu do średniowiecza. Najstarsze  pojawiły się w II okresie brązu (1500 – 1300 p.n.e.) Niezależnie od siebie rozwijały się dwie formy: broszka jednoczęściowa (kabłąk i szpila stanowiły jeden kawałek i były połączone ze sobą sprężyną), która przyjęła się w Italii oraz broszka dwuczęściowa (szpila zaopatrzona w rozszerzonym końcu w otwór obracała się naokoło kabłąka) produkowana na północy Europy. W III okresie brązu (1300 – 1100) rozpowszechniły się brosze także na obszarze środkowej Europy, przy czym broszki łużyckie były dwudzielne a węgierskie jednolite. W okresie halsztackim italskie i węgierskie brosze sprężynowe rozpowszechniły się także na obszarze kultury łużyckiej oraz w północnej Europie.

Michal Sekuła i Wojciech Kochman, srebro, srebro złocone, granaty

Michal Sekuła i Wojciech Kochman, srebro

Stały się one bardziej ozdobne, nadawano im kształty łuku, łodzi, węża, liszki, harfy itp. Brosze najbardziej rozpowszechniły się w okresie lateńskim, pod wpływem Celtów, a pospolitym przyborem do spinania szat stały się w okresie rzymskim. Na obszarze imperium rzymskiego zastępowano nieraz konstrukcje sprężynowe konstrukcją zawiaskową a obok brosz z podługowatym kabłąkiem weszły w użycie brosze zwierzęce koliste i rombowate, przypominające dzisiejsze broszki, zdobione często barwną emalią i wysadzane kamieniami. Znaczny rozwój wytwórczości brosz nastąpił w krajach germańskich. Osiągnęły tam one dużą różnorodność form i bogactwo ornamentyki. We wczesnym średniowieczu brosze wyszły stopniowo z użycia, utrzymując się dłużej jedynie w Skandynawii. (encyklopedia „Trzynastka” 1964)

Sława Tchórzewska, filc, srebro

Petra Meiren, srebro

Marta Rudnicka, srebro, miedź, emalia

Kamilla Rohn, srebro, srebro złocone, perły

Jacek Byczewski, stal, złoto

Autor Bożena

Podziel się tą informacją: